28 Nisan 2021 Çarşamba

Al Sana Soykırım - 2

 Al Sana Soykırım - 2

Kazım Karabekir, Kars'ı fethetti.

Ermenistan genelkurmay başkanını esir aldı.

Rapor hazırladı, Ankara'ya gönderdi.

Ermeni işgali altındayken Kars'ta yaşananları sıraladı.

Dehşetti.

Sadece Kars merkezde 1.700 Türk öldürülmüştü. Süregül ilçesinin 60 köyü tamamen yok edilmişti, insanların tamamı ve hatta hayvanları bile imha edilmişti. Zarşat ilçesinde 25 bin kişi yaşıyordu, beş bini katledilmişti. Sarıkamış'ta 57 köy haritadan silinmişti. Kağızman'ın hakeza. Arpaçay'ın 35 köyünde canlı insan bırakmamışlardı.

Kazım Karabekir'in gözlemci olarak davet ettiği Amerikalılar bu vahşetin fotoğraflarını çekmişti.

Yedi yaşındaki kızların bile ırzına geçilmişti, 30 askerin peşpeşe tecavüz ede ede öldürdüğü kadınlar vardı, cinsel organına odun sokularak öldürülmüş kadınlar vardı, dere yataklarında çocuk-kadın cesetleri bulunuyordu, erkeklik organları kesilip ağızlarına sokulmuş erkek cesetleri vardı, köpeklere yedirilen insanlar vardı, tabanlarına nal çakılarak öldürülen insanlar vardı, kazığa oturtulanlar vardı, kafa derisi yüzülenler vardı, öldürülenlerin vücutları parçalanarak, kolları, bacakları, kafaları, kasap dükkanı gibi çengellerle duvarlara asılmıştı, kadınların memeleri kesilerek çiviyle duvarlara çakılmıştı.

(Bunların hepsinin Türk Tarihi Kurumu arşivinde, kitaplarında, fotoğrafları, belgeleri var, internetten bile ulaşabilirsiniz.)

Ermeni çeteleri 1915-1920 yılları boyunca Kars, Ardahan, Iğdır, Erzincan, Bayburt, Erzurum ve Van'da toplu katliamlar yaptı, silahsız insanları camilere, samanlıklara, ahırlara doldurup, ateşe verdiler.

Türk Tarih Kurumu başkanlığı, 2003 yılında, yabancı biliminsanları ve yabancı medya eşliğinde, 67 uluslararası gözlemci eşliğinde, Kars'ın Kalo/Derecik köyünde kazı yaptı.

Toplu mezar ortaya çıkarıldı.

Yakılarak öldürüldüğü tespit edilen, birbirine karışmış iskeletlere ulaşıldı, çocuk iskeletleri çoğunluktaydı.

Derecik köyünün nüfusu 671 kişiydi, 660 kişi öldürülerek, yakılarak, toplu mezara gömülmüştü, sadece 11 kişi kurtulmuştu.

Ermeni vahşeti korkunçtu, ama, Ermeni propagandası daha korkunçtu.

Topraklarımızda bunlar yaşanırken, Amerikan, İngiliz ve Fransız gazetelerinde “Kemalist güçlerin Kars'ta canavarlık yaptığını” yazıyorlardı, “Ermenileri boğazladığımızı, evleri yağmaladığımızı, kadınların ırzına geçtiğimizi, güzel kızları köle olarak sattığımızı” yazıyorlardı. Kendileri ne yaptıysa, “Türkler bize yaptı” diyorlardı.

Bir tek örnek vereyim…

Rus arşivlerinde bile açık açık “Van'da Ermeni çeteciler tarafından 23 bin Türk'ün katledildiği” kayıtlıyken, Van'da görev yapan Amerikalı misyoner Clarence Ussher “55 bin Ermeni katledildi” diye rapor göndermişti!

Fransa, Ermeni lejyonu kurmuştu.

Kıbrıs Magosa'daki askeri kampta İngilizler tarafından eğitilen 120 bin Ermeni gönüllüye Fransız üniforması giydirmişler, bunları üstümüze salarak, Adana'yı Mersin'i işgal etmişlerdi.

Maraş'ta ilk kıvılcım çakıldı.

Fransız üniformalı işgal askerleri, Türk kadınlarına sarkıntılık etti, peçelerini yırttı, çakmakçı Sait yumruğuyla saldırdı, göğsüne ateş ederek öldürdüler, henüz 22 yaşındaydı, hadiseye şahit olan sütçü İmam belinden tabancasını çekti, Sait'i vuran işgal askerini öldürdü.

Fransız üniformalı o işgal askeri, Ermeniydi.

Agop Hırlakyan, Maraş'ın en zengin tüccarıydı.

Ermeni milliyetçisiydi.

Fransız işgal kuvvetleri komutanını şehrin girişinde davul zurna çaldırarak karşılamış, yerlere kadar eğilerek malikanesine davet etmişti, işgal şerefine (!) müzikli-danslı balo tertiplemişti.

İçkinin su gibi aktığı baloda, Fransız işgal kuvvetleri komutanı, Hırlakyan'ın torunu Helena'yı dansa kaldırmak istedi.

Helena nazlandı… “Beni mazur görün lütfen, şehrimizin kalesinde Türk bayrağı dalgalandığı sürece, sizinle dans edemem” dedi!

Fransız komutan, mahzun Helena'yı mutlu etmek için derhal emir verdi, Maraş Kalesi'ndeki Türk bayrağı sökülürcesine indirildi.

Agop Hırlakyan, Maraş'ı kurtardığımız gün kaçmaya çalışırken öldürüldü, “soykırım kurbanı” ilan edildi!

Adana'da kulakları sağır eden bir patlama oldu.

Ermeni episkoposu Muşeg'in eviydi.

Mahallede sağlam bina kalmadı.

Muşeg'in kardeşi dahil, 30'dan fazla Ermeni öldü.

Güya din adamının eviydi ama, bomba imalathanesiydi.

Fransızlar enkazda inceleme yaptı, Türklerin isim listesi bulundu, öldürülmesi kararlaştırılmış Türklerin listesiydi.

Aslına bakarsanız, Ermeni episkoposu Muşeg bu terör faaliyetlerini 20 yıldır sürdürüyordu, bölgedeki herkes biliyordu, tek tek seçtiği fedailerini Rusya'ya eğitime gönderiyordu.

Kilisesinin altına tüneller açtırmıştı, silah depoları vardı.

Ermeni evlerini cephaneliğe çevirmişti.

Ermenistan bayrağıyla dolaşıyordu.

Ermeni çetecilerin Zeytun'da Haçin'de Dörtyol'da yaptıkları korkunç katliamların altında, hep o vardı.

Vahşetleri anlatılır gibi değildi…

Türkleri öldürüyor, kendi kanıyla vücutlarına haç çiziyorlardı.

İnsan sıfatını taşıyan biri, kasaturasını saplayarak, iki yaşındaki üç yaşındaki çocukların gözlerini oyabilir mi?

Oyuyorlardı.

Çocuklar feryat ede ede can veriyordu.

Osmanlı ordusu tarafından yakalanma ihtimalleri doğduğunda, İskenderun ve Mersin limanında demirlemiş İngiliz ve Amerikan zırhlılarına sığınıyorlardı.

Muşeg, tehcir sırasında Mısır'a kaçmıştı.

Fransız işgaliyle geri dönmüştü.

Kuvayı Milliye gelene kadar, Fransız üniformasıyla Adana'ya dönen 40 bin Ermeniyle birlikte, Türk soykırımı yaptılar.

Savunmasız sivilleri öldürdüler, yaktılar yıktılar, yağmaladılar.

Ağaçlara astılar, diri diri kuyulara attılar.

Kadınlara tecavüz ettiler.

İncirlik köyü'nde Türkleri bir eve topladılar, top atışıyla katlettiler.

100 kadar Türk'ten oluşan kafile mesela… Canlarını kurtarmak için göçetmek üzere Tarsus yoluna çıkmıştı, Ermeni çeteleri tarafından durduruldular, Kahyaoğlu Çiftliği'ne getirildiler, erkekleri ve çocukları tek tek süngüyle öldürdüler, kadınlara önce tecavüz ettiler, sonra öldürdüler, kadınların bileziklerini küpelerini soymak için, ellerini kulaklarını kestiler.

Camili köyü'nü bastılar.

70'ten fazla insanın boğazını kesip, Ceyhan Nehri'ne attılar.

Fransızlar soruşturma bile açmadı.

Şişmanyan adında bir çeteci vardı.

“Ermeni devleti kuvvetleri komutanı” sıfatıyla dolaşıyordu.

Polis teşkilatı kurmuştu!

Kuvayı Milliye'den teğmen Selahaddin'i yakaladılar, kafasını kestiler, bir topun üzerine yerleştirdiler, Adana caddelerinde dolaştırdılar.

Fransızlar güya adalet komisyonu kurmuştu.

İki Ermeni şahit yeterliydi.

Bu şahitlerin ifadesiyle, Türklerin malını mülkünü tarlasını hayvanını elinden alıyorlar, “gerçek sahibi” diye Ermenilere veriyorlardı.

Türklerin şahitliği kabul edilmiyordu!

Kozan'da 500'den fazla Türk öldürüldü.

Kozan defterdarı Hamdi efendi, mektupçu Ali Rıza efendi, emekli yüzbaşı Mehmet bey, fırında yakıldılar.

Saimbeyli'de 500 kadar Türk vardı, Saimbeyli'yi kurtardığımızda sağ Türk kalmamıştı.

Fransız bankaları, işgal altındaki Mersin'de Adana'da şube açmıştı, Türklerden boşalan ve işgal ordusu tarafından el konulan mülkleri satın almaları için Ermenilere sudan ucuz kredi veriyorlardı.

Mary Louise Graffam.

Kadın misyonerdi.

Massachusetts'te din eğitimi almıştı, 1901 yılında Osmanlı topraklarına gönderilmişti, 18 yıldır Sivas'taydı.

Amerikan Kızlar Okulu'nun müdürüydü.

Bağımsız Ermenistan'ın en ateşli savunucularından biriydi.

1915'te yıkıcı faaliyetleri nedeniyle sınırdışı edildi, Saray'a yapılan baskılar üzerine affedildi, Sivas'a geri döndü.

Ermeni öyküleri kaleme aldı, tanıksız olaylar anlattı, Amerikan gazetelerine mektuplar yazdı.

Bu yazdıkları “soykırım belgesi” kabul edildi!

1921'de kanserden öldü, Sivas'ta toprağa verildi.

Ermeni diasporası tarafından “soykırım kurbanı” ilan edildi!

Aynı dönemde, Merzifon'da Amerikan Koleji'nde arama yapıldı.

Pontus bayrağı bulundu.

Pontus bağış makbuzları bulundu.

39 Amerikalı sınırdışı edildi.

Merzifon Amerikan Koleji, Pontusçu örgütlenmenin merkeziydi.

Resmi adı, Anadolu Koleji'ydi.

1886'da kurulmuştu.

Öğretmen kadrosu, Amerikalı, Ermeni ve Rum'du.

Yatılıydı, hem kız, hem erkek bölümü vardı, İngilizce eğitim veriyordu, ilahiyat okuluydu.

“Protestan din adamı yetiştiriyoruz” maskesiyle, binden fazla Ermeni ve Rum gencini eğitmişlerdi.

Kolej müdürünün mektubu ele geçirilmişti.

“Sonucu elde etmek için gerekirse 500 yıl bekleyeceğiz” diyordu!

9 Eylül, İzmir'e girdik.

Dört gün sonra İzmir yangını başladı.

Bugünkü Kültürpark alanında yeralan Ermeni mahallesinde başlamıştı, gaz dökerek, 25 ayrı evi dinamitlerle patlatarak, yangın başlatmışlardı, söndürmek için müdahale etmeye çalışan itfaiyecilere ateş açmışlardı, denizden karaya esen imbat'ın etkisiyle Türk mahallesine doğru yayılacağını tahmin ediyorlardı, rüzgar ters esti, yangın tam tersi yönde yayıldı, o zamanlar Punta tabir edilen Levanten mahallesi Alsancak'ı yokederek, Kordon'a dayandı.

Bunun böyle olduğunu, yani yangının Ermeni mahallesinde başladığını, bizzat Ermeniler tarafından başlatıldığını kim söylüyor?

İzmir itfaiye müdürü Paul Greskoviç'in resmi raporu söylüyor.

Avusturyalıydı.

Çünkü… İzmir'in itfaiye teşkilatını, levanten mahallelerini sigorta eden yabancı sigorta şirketleri konsorsiyumunu kurmuştu, başına da Paul Greskoviç'i getirmişlerdi, Osmanlı vatandaşı değildi, maaşlı profesyoneldi, 12 yıldır bu görevdeydi.

İzmir yangınını Ermenilerin çıkardığını ortaya koyan, hatta yangını gözlemlemek için Ermeni mahallesine gittiğinde kendisine bile Ermeniler tarafından kurşun sıkıldığını anlatan resmi raporunu İstanbul'daki ABD temsilcisi amiral Bristol'e de göndermişti.

Bu rapor şu anda, Amerikan Kongre Kütüphanesi'nde amiral Bristol evrakları arasında “38 genel yazışmalar” dosyasında duruyor.

(Tüm bu somut gerçeklere rağmen, İzmir'i biz Türklerin yaktığı iddia ediliyor, hatta bu iftirayı içeren Amerikan televizyon dizileri çekiliyor. Örneğin… Steven Spielberg ve Tom Hanks'in ortak yapımı olan, 2010 yılında vizyona giren “The Pacific” isimli dizide, bu somut yalan kullanılıyor.)

İzmir yangını sırasında, ABD'nin İzmir konsolosu George Horton'du.

Türk ordusu İzmir'e girmeden önce Washington'a acil koduyla telgraf çekmişti.

“Yunan ordusu tükendi, Uşak'tan Kütahya'dan Aydın'dan çekildiler, çekilirken bu şehirleri yaktılar, benim kanaatim odur ki, İzmir kurtarılamaz, işittiğime göre Yunan ordusu şehri yakacak, Yunan askerlerinin cephanelikleri havaya uçuracakları, şehri yağma edecekleri söyleniyor, konsolosluk mensuplarıyla Amerikan vatandaşlarının hayatlarını kurtarmak için, tahliye için acilen bir kruvazör gönderiniz” diyordu.

O kruvazör geldi.

Amerikalıları götürdü.

ABD konsolosu George Horton, Yunanistan hayranıydı.

Eşi Yunan'dı.

İzmir'e gelmeden önce Atina'da Selanik'te görev yapmıştı.

Yunanistan dışında kariyeri yoktu.

Biz Türkleri “şeytan” olarak görürdü.

Nefret ederdi.

İzmir'den ülkesine döndü, emekli oldu, 1926 yılında “The Blight of Asia-Asya'nın Belası” adıyla kitap yazdı.

9 Eylül'de İzmir'den kaçarken “Yunan ordusu Uşak'ı Kütahya'yı Aydın'ı yaktı, İzmir'i de yakacak” diye resmi rapor yazdığı halde, Washington'a kendi elleriyle bu telgrafı çektiği halde, dört yıl sonra kaleme aldığı kitabında, utanmadan “İzmir'i Türkler yaktı” dedi!

Şehre girdikten sonra “etnik temizlik yaptığımızı, soykırım yaptığımızı, 100 bin Rum'u öldürdüğümüzü, şehri yağmaladığımızı, boğazladığımızı, ateşe verdiğimizi” yazdı!

Böylesine ahlaksız bir diplomattı.

İzmir'deki Avusturyalı itfaiye müdürünün resmi raporuna rağmen, Amerikan devlet arşivlerinde olmasına rağmen, hatta, Amerikan Kongre Kütüphanesi'nde olmasına rağmen… Bu ahlaksız diplomatın iftira kitabı ABD'de piyasaya çıkarıldı.

Türkiye'yi ve biz Türkleri utanmadan “soykırımcı” ilan eden, Washington yönetimi ve Ermeni diasporası'nın sicili işte bu.

“Ermeni soykırımı” iftirasına böyle sessiz kalmaya devam edersek, yine ABD odaklı “Rum soykırımı” iftirasına herkes hazır olsun!

 28 Nisan 2021

Yılmaz Özdil

https://www.sozcu.com.tr/2021/yazarlar/yilmaz-ozdil/al-sana-soykirim-2-6399836/


 

10 Nisan 2021 Cumartesi

KÖY ENSTİTÜLERİNDE YURTTAŞLIK EĞİTİMİ..

 KÖY ENSTİTÜLERİNDE YURTTAŞLIK EĞİTİMİ..

·       Öğrencileri dersliğe kapatarak kuramsal yurttaşlık bilgileri ezberletme yerine, enstitüde çeşitli amaçlarla yapılan çalışmalarda onları görevlendirip etkin duruma getirerek topluma ve kendilerine yararlı yurttaşlar olarak yetiştirmek gerekiyordu.

·       Böylece yurttaşlık bilgilerini iş içinde iş aracılığıyla yaşam içinde kazanmaları sağlanabilirdi.

·       Orada yönetimin öğrencilerin yetişmesi için gösterdiği özen ve onlara tanınan özgürlük karşısında öğrenciler, çalışkanlıkları, becerileri ve aldıkları sorumluluklarla bilinçli birer birey olmanın örneğini veriyordu.

·       Programın amaçlarında devletin yurttaşa karşı olan görevleri ağırlıklı olarak yer alıyor."Yurttaşlık bilgilerini kazanan öğrenciye, aile, okul, köy ve kent yaşamının çeşitli alanlarında gerekli gözlem ve incelemeler yaptırılarak, yurttaşlık haklarının öğrenilmesi, öğrencilerin bu haklardan yararlanabilecek ve kendi görevlerini de yapacak bilime ulaşmaları sağlanmalıdır" deniyor.

ENSTİTÜLERDE YAŞAMA GEÇİRİLMİŞ KİMİ İLKELER ŞUNLARDI:

• Öncelikle ulusal bağımsızlığın anlamına uygun bir ahlak alışkanlığı vermek için bireyler yurduna karşı olan bu görevi yapabilecek bir eğitimden geçmelidir.

• Çalışmanın mutluluk kaynağı, tembelliğin yıkım olduğu, her bireyin aynı derecede saygıdeğer görülmesi ve el işi gören emekçilerin topluma hizmetinin kafa ile çalışanlar kadar büyük olduğu.

• Başkalarının yaptığı işleri kişisel duygulardan sıyrılarak değerlendirmek, her olayda doğruyu, iyiyi bulmak gerektiği.

• Alınan bir işi savsaklamak, eksik yapmak ya da başkasının üstüne yüklemenin çıkarcılık olduğu.

• Kişisel yararını topluluğun çıkarından üstün tutanların kurdukları yönetimin ve toplumun yıkılmaya mahkûm olduğu.

• Gerçeği olduğu gibi görüp, her yerde ve her zaman doğruluktan ayrılmamak, içtenlikli olmak, başkalarının da ayrılmasına olanak vermemek, doğru ve iyiyi bulduğunu çekinmeden söylemek gerektiği.

• Gösteriş ve şarlatanlığın birey ve toplum için öldürücü olduğu.

• Gerçeği candan sevmenin, onu her zaman aramanın ve ona gitmenin en büyük başarı ve mutluluk kaynağı olacağı

• Sosyal adalet, toplumsal doğruluğun en güzel deyimidir; insanlar için azık kadar gereklidir.

• Düzen ve disiplin, doğru olanı yapmak, doğru olana uymak başarının sırrıdır.

• Aile toplumun çekirdeğidir.

Aileye maddi ve manevi zarar getirecek her türlü hareket, topluma ve insanlığa karşı büyük suçtur.

• Herkesin sağlığını koruması doğanın yüklediği bîr görevdir.

·       Kendine bakım, beden, giyim ve eşya temizliği bunun ilk koşuludur.

·       Bedeni güçlendirip güzelleştirecek hareketler yapmak gerekir.

• Zevk veren zehirleri kullananlar, kendi yaşamlarını tehlikeye sokarlar, insanlığı ve toplumlarını soysuzlaştırırlar.

• Başkalarının başarısına sevinmeye kendimizi alıştırmalıyız:

·       Kıskançlık, ilkelliğin en aldatmaz kanıtıdır.

·       Başarı gösterenlerden daha iyisini yapmaya çalışmak ilerleme kaynağıdır.

·       Birbirine yardım edenler, iyilik sevenler birlikte yükselirler.

• Kendine egemen olmak her çeşit erdemin temelidir.

·       Öfkeyi çabuk geçirmek ve etkisine kapılmamak, olgunluğun göstergesidir.

·       Kin ve öç insanı alçaltır

• Büyüklenme bir küçüklüktür.

·       Ahlaklı insan kendini olduğundan fazla görmez.

• Söyleneni dinlemek, başkalarının inançlarına saygı göstermek, yapılan yerinde eleştirileri hoş karşılamak toplumsal bir görevdir.

·       Başkalarıyla alay etmek, dedikodu yapmak, ahlakça düşüklüktür.

• Geleceği düşünmek ve önlem almak, kendini sevmeyi saymayı, bilgili ve erdemli olmayı amaçlamak mutluluk kaynağıdır.

• Güzellik zevki, ahlak duygusunun yardımcısıdır.

• Gösteriş ve savurganlık toplum ve birey için yıkıcıdır.

·       Yapıcılık tutum ve artırma ile olur.

·       Cimrilik kötü bir alışkanlıktır.

• Sevecenlik ve acıma insanlığın yüksek niteliklerindendir. İnsanları birbirine bağlayıcı bir güçtür vb.

·       Köy Enstitülerinde bir ahlak ve töre dersi yoktu.

·       Yukarıdaki yurttaşlık ilkeleri öğrencilere ezberletilmiyordu.

·       Ama bunlar oradaki düzende yaşanıyordu.

·       Öğrenciler bu alışkanlıkları; eleştiri toplantıları, imeceler ve büyükler, küçükler arası ilişkilerde, günlük yaşamın çeşitli etkileri içinde sağlıklı olarak kazanıyordu.

·       Enstitü topluluğu bu yapıda olduğu için öğrenciler böyle yetişiyordu.

 KAYNAK:

Pakize TÜRKOĞLU, Tonguç ve Köy Enstitüleri,s.280-283

Pakize Türkoğlu, 1927 yılında Antalya, Gazipaşa, Göksenir Yaylası'nda doğdu 1944'te Antalya Aksu Köy Enstitüsü'nü, 1947'de Ankara Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsü'nü bitirdi. İlk, orta ve yüksek öğretim kurumlarında yönetici ve öğretmen olarak 35 yıl çalıştı Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı Öğretim Görevlisi iken, 1985'te emekli oldu 1998'de, Tonguç ve Enstitüleri adlı yapıtıyla, Türkiye İş Bankası "Toplum ve İnsan Bilimleri" büyük ödülünü aldı.

Eğitimci yazar Pakize Türkoğlu Köy Enstitüleri anılarını anlatıyor

https://www.youtube.com/watch?v=Hy633RdDjcc


31 Mart 2021 Çarşamba

KAMUOYUNA DUYURU

        Kanal İstanbul

       KAMUOYUNA DUYURU

126 emekli Büyük Elçimizin kaleme alıp imzaladığı

basın duyurusu ;

-     Kanal İstanbul, Montrö Sözleşmesi’ni tartışmaya açacaktır.

·       Atatürk Türkiye’sinin, Lozan Antlaşması’ndan sonra en büyük diplomasi başarısı olan Montrö Sözleşmesi’nin tartışmaya açılması ise Türkiye’nin İstanbul-Çanakkale Boğazları ile Marmara Denizi üzerindeki mutlak egemenliğinin kaybedilmesine yol açar.

·       Montrö, Türkiye Cumhuriyeti’nin, ülkenin askerden arındırılmış, uluslararası yönetime ve denetime bırakılmış son parçası üzerinde mutlak egemenliğini tescil eden belgedir.

·       Montrö, Boğazlar üzerinde yüzyıllar süren ve Osmanlı Devleti’nin ortadan kalkmasına varan tarihi sürecin tekrarlanmasını önleyecek dayanağımız, kozumuzdur.

·       Montrö, Türkiye’nin herhangi bir savaşta, savaşan taraflardan birinin yanında istemeden savaşa girmesini önleyen bir sözleşmedir.

·       Montrö, Rusya’nın da güvenliğinin temel bir belgesidir.

·       Rusya, 1936’nın koşullarında, zamanın Türkiye Cumhuriyeti’nin Avrupa ve Dünya siyasetindeki konumu, ağırlığı ve güvenilirliği nedeniyle güvenliğini Türkiye’nin ihtiyarına ve kararına bırakabilmiştir.

·       Ancak, Sözleşme’nin imzasını takiben, Boğazlarda daha fazla söz sahibi olabilmek için Türkiye’yi ikili bir yardımlaşma anlaşması yapmaya zorlamak istemiştir.

·       Atatürk, İnönü ve T. Rüştü Aras, Montrö varken başka anlaşmaya gerek olmadığı ve Montrö’yü tartışmaya açmanın, Türkiye’ye kazandıklarını kaybettireceği düşüncesi ile bunu kabul etmemişlerdir.

·       Rusya Boğazlar üzerindeki iddia ve beklentilerinden bugün de vazgeçmemiştir.

·       Montrö Sözleşmesi’ne taraf olmayan ve Sözleşme’yi Karadeniz’e dilediği gibi çıkmasının önünde engel olarak gören müttefikimiz ABD, yıllardır Montrö’yü ortadan kaldırmaya veya kendisinin de taraf olacağı yeni bir sözleşme yapılmasını sağlamaya çalışmaktadır.

·       Kanal İstanbul ve ÇED Raporu’nda sözü edilen Çanakkale Kanalı, ABD’nin Montrö’yü tartışmaya açmak amacına hizmet edecektir.

·       Montrö Sözleşmesi’nin tartışmaya açılması, Türkiye’ye bütün bu kazanımlarını kaybettirebilecek yaşamsal bir egemenlik ve güvenlik, kısacası gerçek bir beka sorununa yol açacaktır.

·       Türkiye Cumhuriyeti üzerinde çeşitli emelleri olan devletlerin çıkarına hizmet edecek olan Kanal İstanbul’dan vazgeçilmelidir.

·       Kamuoyuna saygıyla duyururuz.

DIŞİŞLERİ BAKANLIĞI EMEKLİ MİSYON ŞEFLERİ

30 Ocak 2020

---------------------------------

MONTREUX DUYURUSU’NA KATILAN

DIŞİŞLERİ BAKANLIĞI EMEKLİ MİSYON ŞEFLERİ

1. BE Ömer ERSUN

2. BE. Süha UMAR

3. Başkonsolos Engin ANSAY

4. BE Yalım ERALP

5. BE Ergün PELİT

6. BE Önder ÖZAR

7. BE Oya TUZCUOĞLU

8. BE Selçuk İNCESU

9. BE Yusuf BULUÇ

10. BE Umur APAYDIN

11. BE Tuluy TANÇ

12. BE Çınar ALDEMİR

13. BE Halil AKINCI

14. BE Aydan KARAHAN

15. BE Ali YAKITAL

16. BE Varol ÖZKOÇAK

17. BE Duray POLAT

18. BE Sina BAYDUR

19. BE Erhan ÖĞÜT

20. BE Pulat TACAR

21. BE Ümit PAMİR

22. BE Murat BİLHAN

23. BE Barlas ÖZENER

24. BE Mengü BÜYÜKDAVRAS

25. BE Ahmet BANGUOĞLU

26. BE Murat SUNGAR

27. BE Dicle KOPUZ

28. BE Sevinç DALYANOĞLU

29. BE Ömür ORHUN

30. BE Osman KORUTÜRK

31. BE Sencar ÖZSOY

32. BE Oktay AKSOY

33. BE Engin TÜRKER

34. BE Mustafa AKŞİN

35. BE Mehmet GÖRKAY

36. Başkonsolos Betin YİĞİT

37. BE Senbir TÜMAY

38. BE Nuri YILDIRIM

39. BE Feryal ÇOTUR

40. BE Numan HAZAR

41. BE Rıza TÜRMEN

42. BE Ali Hikmet ALP

43. BE Sumru NOYAN

44. BE Süha NOYAN

45. BE Mümin ALANAT

46. BE Turan MORALI

47. BE Ali Nazım BELGER

48. BE Celalettin KART

49. BE Ali ARSIN

50. BE Selahattin ALPAR

51. BE Ateş BALKAN

52. BE Faruk LOĞOĞLU

53. BE Oğuz ÖZGE

54. BE Teoman SÜRENKÖK

55. BE Sönmez KÖKSAL

56. BE A. Ferit ÜLKER

57. BE Nazmi AKIMAN

58. BE Kurtuluş TAŞKENT

59. BE Ertuğrul KUMCUOĞLU

60. BE Namık TAN

61. BE Tahsin BURCUOĞLU

62. BE Uğur ARINER

63. BE İzzet ZİNCİR

64. BE Nurettin KARAKÖYLÜ

65. BE Orhan AKA

66. BE Volkan VURAL

67. Başkonsolos Beyza ÜNTUNA

68. BE Tugay ULUÇEVİK

69. BE Fatih CEYLAN

70. Başkonsolos Erol ETÇİOĞLU

71. BE Akın ALPTUNA

72. BE Altan GÜVEN

73. BE Filiz DİNÇMEN

74. BE Üstün DİNÇMEN

75. BE Selim KARAOSMANOĞLU

76. BE Uluç ÖZÜLKER

77. BE Ömer ALTUĞ

78. BE Mehmet Ali İRTEMÇELİK

79. BE Ahmet ARDA

80. Başkonsolos Alev SELAMOĞLU

81. BE Kaya TÜRKMEN

82. BE Doğan AKDUR

83. BE Kadir Hidayet ERİŞ

84. BE Osman ULUKAN

85. BE Koray TAYGAY

86. BE Taner BAYTOK

87. BE Güner ÖZTEK

88. BE Şule SOYSAL

89. BE Veka İNAL

90. BE Naci SARIBAŞ

91. BE Temel İSKİT

92. BE Bilge CANKOREL

93. BE Adnan BAŞAĞA

94. BE Gün GÜR

95. BE Onur ÖYMEN

96. BE Ferhat ATAMAN

97. BE Şükrü ELEKDAĞ

98. BE Ercüment Ahmet ENÇ

99. BE Naci AKINCI

100. BE Kemal GÜR

101. BE Ünal MARAŞLI

102. Başkonsolos Ayşe Esen ÖĞÜT

103. Başkonsolos Gönül DALYANOĞLU

104. BE Vefahan OCAK

105. BE Ünal ÜNSAL

106. BE Bahattin GÜRSÖZ

107. Direktör (BM) Üner KIRDAR

108. BE Tomur BAYER

109. BE Erdoğan AYTUN

110. BE Erdinç ERDÜN

111. BE Nazım DUMLU

112. BE Uğur ERGUN

113. BE Haluk ILICAK

114. BE A. Hakan OKÇAL

115. BE Erdoğan İŞCAN

116. BE Erhan YİĞİTBAŞIOĞLU

117. be Önder ALAYBEYİ

118. BE İlhan YİĞİTBAŞIOĞLU

119. BE Kenan TEPEDELEN

120. BE Mithat RENDE

121. BE Burhan ANT

122. BE Erkan GEZER

123. BE Hüseyin PAZARCI

124. BE Şakir FAKILI

125. BE Hüseyin ÇELEM

126. BE Özdem SANBERK

============================================================

TÜRKİYE HAYALİ

Hedefteki üniter, laik Cumhuriyet: .   ABD'NİN YENİ TÜRKİYE HAYALİ   . .    Samuel Huntington, “ Medeniyetler Çatışması ” adlı kitab...