Sesleniş

 

TÜRKÇE HUTBE

                        TÜRKÇE HUTBE

       Türkçenin büyük utkusu:

Cemil Kılıç                                                  

Anadilde ibadet konusunun en önemli alanlarından biri de hutbe meselesidir. Hutbe, Cuma namazında yer alan dinsel söylev için kullanılan bir sözcüktür. Sözcüğün kökü zaten hitap etmek fiiline dayanıyor. Hitap etmek, bir nevi söylev vermek demektir. Gerçi söylev sözcüğü Arapça nutuk sözcüğünün karşılığı olarak türetilmiş bir öz Türkçe sözdür. Ama hutbe yerine de kullanılabilir. Bu arada nutuk sözü aslında Arapçada konuşmak anlamına geliyor.

Cuma namazında hutbe okumak farz kabul ediliyor. Başka bir deyişle hutbesiz Cuma namazı olmaz. Hutbede Allah’a övgü, peygambere saygı içeren sözler söylemek hutbenin rükûnlarındandır. Buna hamdele ve salvele deniliyor. Daha sonra halifelere saygı içeren sözler de söyleniyor. Özellikle de hutbenin okunduğu zamanda başta olan devlet başkanına / sultana saygı sunmak da hutbede yer alan bölümler arasında bulunuyor. Bu bölüm; “adına hutbe okutmak” ifadesiyle dile getirilen bir egemenlik işareti olarak Müslüman devletlerde olmazsa olmaz bir meşruiyet alameti kabul edilmiştir.

Hutbede asıl kısım dinsel ya da siyasal, toplumsal öğütlerin yer aldığı kısımdır.

Hutbenin hutbe olabilmesi için başka bir deyişle dinsel bir gereklilik olarak yerine getirilmiş olması için kesinlikle Arapça okunması / söylenmesi gerektiği şeklindeki görüş, İslam ulemasının ezici çoğunluğunun ısrarla savunduğu bir görüştür.

İslam dünyasının her yerinde hutbeler baştan sona yani her bölümü Arapça olarak okundu. Bu, yaklaşık 13 yüzyıl böyle sürdü. 19. Yüzyıla gelindiğinde ise kimi tartışmaların yapılmaya başlandığını görüyoruz.

Ali Suavi, 1870’te Ulum Gazetesi’nde yazdığı “Zamane Hutbesi” başlıklı bir makalesinde bu konuyu işlemiştir. Ali Suavi, dinde Türkçülük yahut Türkçeleşme düşüncesinin en ateşli savunucusudur. O, namazların da Türkçe kılınabileceğini ve hutbenin Türkçe okunması gerektiğini savunmuştur.

Ali Suavi’nin görüşleri, Ziya Gökalp ve Yusuf Akçura gibi Türkçü düşünürler / aydınlar tarafından da savunulmuştur.

Muallim Naci ise, Medrese Hatıraları’nda hutbelerin sonunda okunan Bal Arısı Bölümü 90. Sözünü / Nahl Suresi’nin 90. Ayeti’ni aktarıp açıklayarak: “Şu makaleyi yazmakla her Cuma günü hutbe dinleyip hatibin en sonra ne dediğini olsun anlamak arzusunda bulunan ihvan-ı dine küçük bir hizmet arz etmiş olmaktan” bahsetmişti.

Bu konu Rusya Müslümanları arasında da tartışılmıştır.

Nitekim hutbeler konusunda dikkat çeken önemli bir girişimi ise Omsklu Niyazi Mehmet Süleymanov yapmıştır. Kendi okuduğu hutbelerden oluşan “Türkî Hutbeler” adlı kitabını Orenburg’daki Vakit Matbaası’nda 1910’da iki cilt hâlinde bastırmıştı. Rusya Müslümanları arasında bu hutbeler büyük yankı uyandırmış ve Osmanlı basınına da konu olmuştu.

Osmanlı Devletinde, Dr. Mefail Hızlı’nın aktardığına göre 1911 yılında Bursa’da ilk kez bir Cuma hutbesi Türkçe okunmuştu. Hüdâvendigâr Camii’nde hatip, hutbeyi önce Arapça olarak aktarmış, daha sonra öğüt-nasihat kısımlarını Türkçe olarak cemaate anlatmıştı.

Bu olay, hutbeyi veren hatip tarafından kaleme alınarak Sırat-ı Müstakim Mecmuası’nda yayımlanmıştı. Bu bilgiye göre; daha eski veya başka bir tarihsel belge yahut kayıt ortaya çıkana kadar bu uygulama bir ilk olma özelliği taşımaktadır.

Bu konudaki bir başka bilgi ise Hasan Basri Çantay’ın “Karesi Gazetesi”nin 10 Eylül 1916 tarihli nüshasında “Güzel Bir Hutbe” başlıklı makale-haberinde yer almaktadır.

Haberde: “…haber aldığımıza göre geçen Cuma, (Balıkesir) İbrahim Bey Cami-i Şerifinde Hafız İsmail Efendi Arapça hutbeyi müteakib olarak, hem de gayet selis ve açık bir lisan ile vaaz u nasihatte bulunmuş” denilerek hutbenin Türkçe öğüt kısımlarının kabul görüp yayılmasında büyük yararlar olacağı ifade edilmiştir.

Türkçe hutbe okunması örneklerinden biri de Cumhuriyet’in ilanı öncesinde, 24 Kasım 1922’de İstanbul Fatih Camii’nde Ayet-Hadis, Allah’a övgü, Peygambere de dua kısımları hariç; Kırşehir Milletvekili Müfit Kurutluoğlu tarafından gerçekleştirilmiştir.

Cumhuriyet’in ilanından sonra ise yaygınlaştırılması hedeflenen Türkçe hutbe okunması girişimleri sürmüş ve bu konudaki ilk resmi çalışma, 1927 yılında Diyanet İşleri Reisi Mehmet Rıfat Börekçi’nin imzasıyla yürürlüğe giren yönerge yoluyla gerçekleşmişti. Bu yönergede hutbelerin ayet ve hadis metinleri dışında kalan bölümlerinin Türkçe okunması istenmişti.

Bütün bu çabalara karşın dönemin İslam bilginlerinin çoğu Arapça dışında bir dille hutbe okunmasına karşı çıkmaya devam etti. Onlara göre hutbenin hutbe olabilmesi için Arapça okunması şarttı, anlaşılmaması önemli değildi.

1932 yılının Ramazan ayından itibaren uygulamaya konulan dinde Türkleşme ve ibadetin Türkçeleştirilmesi girişimleriyle birlikte Ocak ayında ilk deneme Dolmabahçe Sarayı’nda yapılmıştır. Ulu önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün buyruğuyla Hafız Yaşar Okur, ilk Türkçe Kur’an’ı Yerebatan Camii’nde okumuş ve bunu Fatih Camii’ndeki Türkçe ezan takip etmişti.

Bazı kaynaklarda geçtiği şekliyle tamamı anlamında ilk “Türkçe Hutbe” de 5 Şubat 1932 günü İstanbul Süleymaniye Camii’nde okunmuştu. Sadettin Kaynak’ın bu konudaki ifadeleri şöyledir:

“Fatih Camii’nde ilk defa olarak Türkçe Kur’an okudum. Bunu müteakip, Türkçe hutbeye sıra gelmişti. Cumhurbaşkanı: “Haydi bakalım. Türkçe hutbeyi de Süleymaniye Camii’nde oku! Amma okuyacağını önce tertip et, bir göreyim,” dedi. Yazdım ve verdim. Beğendi. Fakat: “Paşam, bende hitabet kabiliyeti yok. Bu başka iş, hafızlığa benzemez” dedim. “Zararı yok, tecrübe edelim” buyurdu. Bunun üzerine tekrar sordum: “Hutbeye çıkarken sarık saracak mıyım?” “Hayır, sarığı bırak… Benim gibi başı açık ve fraklı!” Ne diyeyim; inkılâp yapılıyor, peki dedim. O gün hınca hınç dolmuş Süleymaniye Camii’nde cemaat arasına karışmış yüz elli de sivil polis vardı. Bu tedbirin isabetli olduğu çok geçmeden anlaşıldı. Ben Türkçe hutbeyi okur okumaz, kalabalık arasından bilahare Arap olduğu anlaşılan biri sesini yükselterek: Bu namaz olmadı, diye bağırdı.”

Bu aktarılan bilgiler ve Türkçe Hutbe, Akşam Gazetesi’nin 4788 numaralı ve 6 Ocak 1932 tarihli nüshasında şöyle geçmektedir:

“Dün Süleymaniye Camii’nde ilk defa olarak tamamıyla Türkçe hutbe okunmuştur. Süleymaniye Camii Türkçe hutbe dinlemek isteyen binlerce kişi ile dolmuştu. Kalabalıktan camiye girmeğe muvaffak olamayanlar karın altında dışarıda bekleşiyorlardı. On bin kişi kadar alacağı tahmin edilen Süleymaniye Camii’nde dün en aşağı 20 bin kişi vardı, beş bin kişi kadar da dışarıda bekliyordu. İç ve dış ezanlar okunduktan sonra Hafız Sadettin Bey minbere çıkmış ve: “Ey cemaat! Başlangıcı ile hutbesini okumuştur. Hafız Sadettin Bey hutbe arasında geçen bütün duaları da gene Türkçe olarak okumuştur. Hutbe esnasında ve hutbe bittikten sonra güzel sesli birçok hafız (Türkçe) tekbirler getirmişlerdir,” satırlarıyla yer almıştı.

Bu bilgiler son derece değerlidir. Ne var ki, 1911 ile 1922 yıllarında Türkçe hutbe okunduğu ve 1928 yılında ikinci baskısı yapılan Diyanet İşleri Reisliği’nin hazırladığı “Türkçe Hutbe” isimli kitap göz önüne alınacak olursa kimi kaynaklarda ve özellikle de internette yer aldığı şekliyle “ilk Türkçe hutbenin 5 Şubat 1932’de Süleymaniye Camii’nde okunduğu” bilgisi doğru değildir.

Ancak burada doğru olan bölüm şudur ki o güne değin hutbelerin yalnızca öğüt bölümleri yahut dinsel, siyasal ve toplumsal konuların işlendiği söylev bölümü Türkçe olarak okunmuşken, 5 Şubat 1932’de hutbenin tümü Türkçe olarak okunmuştur. Başka bir deyişle Allah’a övgü, peygambere saygı ve çeşitli dualardan oluşan bölümler de Türkçe olarak okunmuştur. Ne var ki bu uygulama kalıcı olamamıştır.

Evvelce Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından hazırlanan yönerge gereği hutbelerin, övgü ve saygı içerikli sözleri (hamdele ve salvele) ile ayet ve hadislerin özgün Arapça metinleri dışında kalan yerlerinin Türkçe olarak okunması uygulaması kalıcılık kazanmıştır. Bugün de hutbeler bu şekilde okunmaktadır. Günümüzde ayet ve hadislerin özgün metni okunduktan sonra Türkçeleri de okunmaktadır.

Emevi Halifesi Abdülaziz oğlu Ömer döneminden beri her hutbede okunan Bal Arısı Bölümü 90. Sözün / Nahl Suresi 90. Ayetin Arapça özgün metniyle birlikte Türkçesinin de okunması uygulaması yakın dönemde -yaklaşık 20 yıl önce- başladı. Bir cuma namazında bu uygulamaya ilk kez olarak tanık olduğumda hem çok şaşırmış hem de çok sevinmiştim.

Abdülaziz oğlu Ömer döneminden önce Muaviye’den itibaren o ayet yerine Hazreti Ali’ye yönelik küfür sözleri / sövgü sözleri okunuyordu.

Hutbelerin Türkçe okunması, Türk dili için inanılmaz önemde bir kazanımdır. Türk dilinin İslam mabetlerindeki yerinin genişlemesi, halkın ibadethanede Türkçe sözler duyması açısından ve ana diliyle olan bağını mabette de devam ettirmesi bağlamında son derece yaşamsal bir işleve sahip olan Türkçe hutbe uygulaması, Türkçe ezan ve Türkçe namazdan bile daha önemlidir. Türkçe hutbe uygulamasından önce Türk dili camilerde sadece vaaz bölümünde yer bulabiliyordu. Hutbe ile birlikte bu alan çok genişledi. Türkçe, Arapça karşısında aslında bin yıllık bir büyük utku / zafer kazanmış oldu.

Bu zaferin mimarı olan herkesi saygıyla anmak gerek… Sanıyorum en büyük saygıyı büyük Türkçeci düşünür, yazar, gazeteci, İslam bilgini ve vaiz Ali Suavi hak ediyor. Ziya Gökalp’i, Yusuf Akçura’yı Sadettin Kaynak’ı, Hafız Yaşar Okur’u, Börekçizade Mehmet Rıfat Efendi’yi ve daha nice Türkçeci aydınlarımızı, din bilginlerimizi ve düşünürlerimizi de saygıyla anıyorum.

Hiç kuşku yok ki sunulacak saygı konusunda büyük devrimci, ulu önder Gazi Mustafa Kemal’in yeri eşsizdir. Atatürk’e olan saygımız, hayranlık ve sevgi duygularıyla perçinlenen kutlu ve kutsal bir saygıdır. O, ulusumuzun en büyük oğullarından biridir.

İnanıyorum ki, hepsinin kutlu tinleri; Bilge Tonyukuk’un, Bilge Kağan’ın, Kül Tiğin’in, Yollug Tiğin’in, Kaşgarlı’nın, Karamanoğlu Mehmet Bey’in tinleri ile birliktedir.

Bu arada Türk dil devriminin büyük adlarından biri olan değerli dilcimiz, Ermeni kökenli yurttaşımız, soyadı bizzat Atatürk tarafından verilen, rahmetli Agop Dilaçar’a da özel saygımı sunmak istiyorum. Onun Türkçe hutbe konusu haricinde dilimiz için yaptığı çalışmalar övgüyü hak eden, eşsiz önemde çalışmalardır. Ulu Tanrı tinine dinginlik versin, esirgeyiciliğini eksik etmesin.

Yeri gelmişken bir Gagavuz Türk’ü ve aynı zamanda bir Hıristiyan din adamı olan büyük Türkçeci Mihail Çakır’ı da saygıyla analım. Mihail Çakır, Gagavuz Türkçesini yaşatmak ve korumak için çok büyük mücadele etmiş Türkçeci bir din adamıdır. Türkçeye sahip çıkan ve katkı sunan, her dinden ve her kültürden Türkçecilere bin saygı, bin sevgi olsun…

Unutmayalım; Türkçe varsa biz varız, yoksa yoğuz.

https://www.toplumsal.com.tr/turkcenin-buyuk-utkusu-turkce-hutbe-makale,40330.html

m.cemilkilic@gmail.com

11 Ocak 2021, 14:13

 

Anadolu Demiryolu İnşaatı

           Anadolu Demiryolu İnşaatı

Doğu'ya doğru tam gaz ileride

Tüneller, köprüler ve viyadüklerle 1000 kilometrelik demiryolu: 1888'de, bir mühendislik harikası olan Anadolu Demiryolunun inşası için Boğaz'a başlangıç ​​silahı atıldı. 

Alman şirketleri, sözleşmeyi Osmanlılara silah satmak isteyen bir işadamına borçluydu.

Alfred Kaulla büyük bir iş sezmişti. 

Alman banker aslında sadece Osmanlılara silah satmak istiyordu. Üretici Mauser adına, 1888'in başında Osmanlı İmparatorluğu'na girdi. 

Ancak İstanbul'da Osmanlı yetkilileri onu çok daha büyük bir iş yapmaya ikna etmeye çalıştı: Anadolu Demiryolunun inşası.

Kaulla etkilenmişti, çünkü girişimci Alman bankacı için bir şey açıktı:

Osmanlı İmparatorluğu'nun acilen modernleşmeye ihtiyacı vardı. Habsburg başkenti Viyana'yı iki kez kuşatan Hristiyan Avrupa'nın dehşeti, artık büyük Avrupalı ​​güçlerin ittiği "Boğaz'daki hasta adamdı". 

Avrupa'daki demiryolları zaten geniş bir demiryolu ağına sahipken, Osmanlı İmparatorluğu meşhur ölü yolda bile değildi. 

Ünlü Orient Ekspresi İstanbul'da sona erdi.

Kaulla'nın çabaları İngiliz büyükelçisini eğlendirmiş olmalı. Birkaç ay önce hükümetini aşağılayıcı bir şekilde yazmıştı:

"Her birkaç haftada bir Pera'da yeni bir plan ortaya çıkıyor". 

Pera, İstanbul'un en batı kısmıydı. Ama artık Osmanlı ciddileşti. Haliç'ten döndükten sonra Kaulla çok sayıda mektup aldı ve yazarları ona baskı yaptı. 

Ve Württembergische Vereinsbank'ın yönetim kurulu üyesi, önünde çok iş olduğundan şüpheleniyordu. Ancak kendi bankası elini teşekkür ederek salladı. Bunun yerine, Kaulla'ya finans kurumları arasında bir başka ağır siklet önerildi:

-Deutsche Bank ve yönetim kurulu sözcüsü Georg von Siemens.

Toplam risk

Georg von Siemens, soğukkanlı bir kafa olarak, Osmanlı İmparatorluğu'na yapılan büyük yatırımların kumar anlamına geldiğinin oldukça farkındaydı. 

Padişahın devlet iflasını ilan etmesi 1875 yılına kadar değildi. Ayrıca böyle bir anlaşma oldukça politik bir konuydu. 

Tüm büyük Avrupalı ​​güçler, dünyanın bu bölgesindeki diğer ulusların faaliyetlerini kartal gözleriyle takip etti. 

Özellikle İngilizler, filolarıyla Rusları Akdeniz'in dışında tutmak istiyorlardı. 

Sadece küçük bir iğne gözü, Rus İmparatorluğu'nun savaş gemilerini Karadeniz'den Akdeniz'e göndermesine engel oldu. Osmanlı başkenti İstanbul'un bulunduğu Boğaz.

Başlangıçta tereddüt eden Siemens yürütme sözcüsünün, Osmanlılar mali güvenliği garanti ettikten sonra bile siyasi durumu ilk kez dile getirmesine şaşmamalı. 

Deutsche Bank Mitte, "İmparatorluk Osmanlı hükümeti bir süredir Küçük Asya'da demiryolları inşa etme planıyla uğraşıyor. Güvenilir bir şekilde bilgilendirildiğimiz gibi, bahsedilen hükümet ve özellikle Sultan SM, bu işin yürütülmesini tercihen Almanlara emanet ederdi."

Ağustos 1888'de Berlin Dışişleri Bakanlığı'na gitti ve bu planla ilgili herhangi bir endişenin olup olmadığını öğrenmek istedi.

Yaklaşık iki hafta sonra, Şansölyeden bir posta geldi. 

Otto von Bismarck, bankacılara "başvuru hakkında siyasi kaygılar" olmadığını yazdı. 

Ancak: "Bunun Alman sermayesi için doğurduğu tehlikeler yalnızca girişimciler için bir yük olacak ve ikincisi, onları yurtdışındaki cüretkar girişimlerle bağlantılı değişikliklere karşı korumak için Alman İmparatorluğu'na güvenemeyecek." Politikacılardan çok ihtiyatlı onay. Yine de Siemens memnun kaldı.

Biraz tombul ama dinamik avukat ve keskin bakışlı bankacı bu arada proje için yanıyordu. Sanayi finansmanı açısından yapılacak çok para vardı. 

Ve Alfred Kaulla - bu kez Deutsche Bank adına - İstanbul'a uzun bir yolculuk yapmak zorunda kaldı.

Kazanda

Eylül 1888'in başında oraya geldi, işlerle dolu haftalar onu bekliyordu. Çünkü şehir bir kazan gibiydi: Demiryolları için yaklaşan tavizlerin verilmesi, iktidardakileri heyecanlandırdı. 

Tüm büyük güçlerden diplomatlar, bankalardan ve şirketlerden temsilciler, çıkarlarını kapalı kapılar ardında güçlendirmeye çalıştılar. Bazen birbirimizle, hızla birbirlerine karşı.

Kaulla parmaklarının ağrımasını yazdı, görüşmeler sırasında eve 160 civarında mektup gönderdi. Siemens'e yazdığı bir mektupta öfkeyle

- "En inanılmaz söylentiler davamıza zarar vermek için yayıldı," dedi. Ancak 4 Ekim 1888'de kurtuluş geldi: "Yol boyunca zafer kazandık."

Şaşılacak bir şey yok:

Sultan, Almanları destekledi çünkü onlarla neredeyse hiç çatışma potansiyeli yoktu - diğer Avrupa güçlerinin tam tersi. Deutsche Bank emri elinde tuttu ve Alman bankacılık konsorsiyumunun yardımıyla finansmanı sağladı.

Soyguncular arasında

Pratik çalışma kısa sürede başladı. Philipp Holzmann firmasının üyesi olduğu Fransız-Alman "Küçük Asya Demiryolları İnşa Derneği", İzmit-Ankara demiryolu hattının inşasını üstlendi. İzmit'e kadar İstanbul'dan trenle Anadolu'ya 90 kilometre kadar seyahat edebilirsiniz. 

Almanlar bu hattı İngilizlerden satın almışlardı ve sadece ray açıklığına dönüştürmek zorunda kaldılar.

Mühendisler ve işçiler artık masa planlarını uygulamak zorundaydı - kolay bir iş değil. Marmara Denizi'ndeki İzmit'ten Anadolu Platosu'na kadar savaşmak zorunda kaldılar. 

Nehirleri düzelttiler, 16 tüneli dağlardan geçirdiler, köprüler ve viyadükler inşa ettiler. Bazen misafirperver olmayan alanlarda 900 metre yüksekliğe kadar fethetmek gerekiyordu.

Ancak deneyimli saha yöneticisi Otto Kapp'ın başka sorunları da vardı. Anadolu Demiryolları Şirketi'nin 1889 yıllık raporunda: "Yerli alternatif ateşe ek olarak, dang humması yetkililer ve işçiler arasında sonbahar aylarında özellikle şiddetli bir şekilde şiddetlendi." 

Ve bir başka zorluk, inşaat işini daha da zorlaştırdı: "Hırsızlar parlak bir yığının içindeydi." Tedarik kervanları kolay bir avdı.

Ancak tüm zorluklara rağmen Kapp programa bağlı kaldı. 

31 Aralık 1892'de yapıldı: Neredeyse 580 kilometre ray ve 44 tren istasyonu şimdi İstanbul ve Ankara'yı birbirine bağladı. 

1896'da Konya şehrinin açılışı için başka bir bölüm programa göre faaliyete geçti. Anadolu Demiryolu böylece yaklaşık 1000 kilometre yol kat etti. 

Aynı zamanda Alman endüstrisi için de karlı bir işti, çünkü gerekli malzemenin yaklaşık üçte ikisi, çok sayıda demiryolları da dahil olmak üzere Almanya'dan geliyordu.

Yine de bu devasa proje, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki demiryolu macerasının yalnızca başlangıcıydı. İki yıl sonra, Alman İmparatoru'nun İstanbul ziyareti daha da büyük bir inşaat projesini harekete geçirecekti: Bağdat Demiryolu.

"Hamburg'dan Basra'ya!"

II. Wilhelm, İstanbul'a su ısıtıcıları ve trompetlerle girdi. 

Alman savaş gemilerinden gelen silahlı selamların gök gürültüsü altında, yatı "Hohenzollern" 18 Ekim 1898'de İstanbul Boğazı'na girdi. 

Burada yeni Sultan II. Abdülhamid cesur bir planla kendisini bekliyordu: Anadolu Demiryolunun yapımını çocuk oyuncağı gibi gösterecek bir proje olan 1.600 kilometrelik bir demiryolu daha yapılacaktı. 

Biri İstanbul ve Bağdat'ı birbirine bağlayarak uzak vilayetleri açıp onları daha iyi kontrol ederdi.

Ancak Georg von Siemens pek hevesli değildi. Her şeyden önce 4000 metreye varan zirvelere sahip vahşi Toros Dağları, projeden uzaklaşmasını sağlıyor. "Bu imtiyaz ve tüm Bağdat Demiryolu umrumda değil!" Diye bağırdı bankacı. 

Ama şimdi Kaiser ve Alman halkı baskı yapıyor. "Hamburg'dan Basra'ya!" basın zaten borazan ediyordu.

Bağdat Demiryolu bu nedenle oldukça politik bir konuydu. Almanlar bu dünya bölgesinde daha fazla nüfuz kazanmak ve aynı zamanda onu ekonomik olarak geliştirmek istiyordu. 

Bu nedenle, Deutsche Bank da dahil olmak üzere Alman bankaları, memnuniyetsizliklerini yutmak zorunda kaldı. 

1899'da ön lisans verildi. Alman mühendisler araziyi keşfetmek için havalandılar: "Baş döndürücü yüksekliklerde dik yokuşlarda uzanan dar katır yolları," dedi inşaat mühendisi Luis Weiler eve döndü.

Zorlu araziye ek olarak, hastalıklar ve iklim, Alman plancıların hayatını zorlaştırdı. En azından inşaat çalışmaları 1903'te başlayabilirdi; Ancak Alman mühendisler bu sefer programa uymayı başaramadı. 

Alman İmparatorluğu, Saltanat ve Osmanlı İmparatorluğu'nun sonunu getiren 1. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi tamamlanmasını engelledi. 

Yolun zaten geçilebilir olan kısımları savaşta Ermeni soykırımını işlemek için kullanıldı: Bağdat Demiryolunda birçok Ermeni vagonlarla tehcir edildi. 

İlk trenin Bağdat ile İstanbul arasında 1940'ın ortalarına kadar çalışmaması gerekiyordu - bu arada ikinci bir dünya savaşı zaten sürüyordu.

 

Gönderen Marc von Lupke

2 Ekim 2013 11:45

https:// www. spiegel.de/ geschichte/  bau-der-anatolischen-eisenbahn

2020.12.31 /MGÇ

Martin Luther ve 500. ­Yılını

      Martin Luther ve 500. ­Yılında

Reformasyon’un Sonuçları:

·         “Reformasyon” Avrupa tarihinde en derin izler bırakan olaylardan biriydi.

·        2017 yılında 500. yıl dönümü vesilesiyle Reformasyon’un etkileri ve kurucusu tartışılacak.

·        Bundan 500 yıl önce asli olarak Alman coğrafyasında doğan ve dünya tarihinde derin izler bırakan bir dönüşüm başladı.

·        O günden bu yana Hıristiyanlıkta Katolik Kilisesi’nin yanısıra Protestan mezhepler de var.

·        O dönemden ittibaren de bireyin vicdan özgürlüğü gelişti, ayrıca bugün bildiğimiz Almanca ve meslek anlayışı da gelişti.

·        O dönemde ger­çekleşen bu değişimlere günümüzde “”Reformasyon”” adını veriyoruz.

·        Bu büyük değişim küçük bir kent olan Wittenberg’de henüz yeni kurulan üniversitenin ilahiyat kürsüsünde ders veren genç bir keşiş olan Martin Luther’in (1483–1546) etkisiyle iyice alevlenen teolojik bir tartışma olarak başladı. 


·        Luther 1517 Ekiminde teolojik meselelere ilişkin 
o dönemde alışılageldiği üzere kamuya açık bir 
şekilde tartışmaya açmak istediği 95 tezini bir mektupla açıkladı.

·        Luther’in bu tezleri Wittenberg’deki saray kilisesinin kapısına asmasıysa muhtemelen bir efsane.

·        Her ne kadar amacı bu olmadıysa da Luther’in bu çıkışı, mevcut tartışmanın kızışmasıyla Hıristiyan kilisesinin bölünmesine ve onun ölümünden sonraysa Katolik ve Protestan 
hükümdarlar arasında mezhep savaşlarının çıkmasına yol açarak Avrupa’da ülke sınırlarının yeniden çizilmesini beraberine getirdi.

·        Luther daha sonra Protestanlık olarak adlandırılacak Papalığa karşı çıkan ve bireysel inanç üzerine kurulu bir teolojik anlayış geliştirmişti.

·        Augustinyen tarikatından ayrılıp evlenen Luther İncil’i Almanca’ya çevirerek ve büyük yankılar uyandıran pek çok yazıyı kaleme alarak bugünkü Protestan kiliselerini kurmuş oldu.

·        Günümüzde dünyadaki 2,2 milyar Hıristiyan’ın yaklaşık yüzde 37’si Protestan.

·        Alman nüfusunun yüzde 29’unu Protestanlar, yüzde 30’unu ise Katolikler oluştururken yüzde 34 herhangi bir dine bağlı değil.

·        Luther’İin Latince yazdığı 95 tezi kültürel 
hafı­zadaki yerini Wittenberg’deki kilisenin ka­pısına çakılı şekilde aldı.

·        Bu nedenle 2017 yılı 
başta Almanya olmak üzere dünya genelinde Reformasyon’un 500. yıldönümü olarak kutla­nacak:

·        Alman hükümeti ve kilisenin organize ­edeceği büyük etkinlikler, anma ve kutlamalar, sergiler ve konferansların yanısıra 31 Ekim 2017 tarihi ilk defa tüm ülke genelinde resmi tatil ilan edilecek.

·        Reformasyon’un yıldönümü aslında Almanya’da kutlamalarına büyük ağırlık verilen bir yıldönümü oldu.

·        Alman Protestan Kiliseleri (EKD) ve devlet tarafı 2008 yılından başlayarak on yıl sürecek bir “Reformasyon On Yılı” başlattı ve her yıl farklı konuları ele alarak ve böylece Reformasyon’un kapsamlı içeriğini çok yönlü bir şekilde değerlendirerek 500. yıldönümü kutlamalarına da hazırlanmış oldu.

·        Eşzamanlı olarak hem Federal Hükümet hem 
de çeşitli eyaletler bazında “Luther 2017” kutlamaları için pek çok ofis açıldı.

·        Federal Yönetim özellikle Reformasyon’un sanat, kültür, toplum 
ve siyaset gibi alanlardaki etkilerini ve kazanımlarını ön plana çıkararak aynı zamanda Almanya’yı “Reformasyon’un beşiği” olarak tanıtmayı ve bu büyük mirasının yaşamasına aracı olmayı hedefliyor.

·        Reformasyon’un Alman, Avrupa ve dünya tarihinin en sarsıcı olaylarından biri olduğu tartışılmaz.

·        Almanya ve Avrupa başta olmak üzere Batı kültürü genelinde teolojik, tarihi, zihinsel ve siyasi kimlik anlayışları üzerinde derin izler bırakan Reformasyon aynı zamanda Alman dilinin yanısıra hem müzik ve sanat alanlarında büyük bir etki yarattı, hem eğitim alanına yeni bir yön veren değişimleri tetikledi, hem de nihayetinde öz sorumluluk sahibi yurttaş konseptinin ortaya çıkmasını sağlayacak toplumsal ve siyasi katılımın temellerini atmış oldu.

·        Reformasyon olmasaydı dünyanın pek çok açıdan bambaşka bir yer olacağı konusunda yaygın bir 
fikir birliği süregidiyor.

·        EKD’nin Kilise Ofisi 
Başkan Yardımcısı ve Reformasyon yıldönümüne yönelik kutlamaların genel düzenlemesinden ­sorumlu yetkilisi olan Thies Gundlach ayrıca ­günümüzde temel ön kabullerin yeniden sorgulanmakta olduğu “bir tür reformasyon öncesi dönemden” geçtiğimize inanıyor.

·        Gundlach ayrıca Luther’in “Augustinyen” keşişliğinden kurumların dayattığı koşullardan bağımsız inanç özgürlüğünün kaşifliğine uzanan yolunun özgürleşmeye ­giden yolların arketipi olduğu görüşünde.

·        Fakat ne tarihçiler ne de ilahiyatçılar Reformasyon’u salt bir tarihsel bir özgürleşme öyküsü olarak ele alıyor.

·        Eğer hedef bu olsaydı tarihçilerin yıldönümü kutlamalarına davet edilmemesi gerekirdi.

·        Zira onların Luther’in Yahudi düşmanlığıyla dolu yazılarından mezhep savaşlarına Reformasyon tarihinin kutlamaya pek de elverişli olmayan yönlerine parmak basacaklarına şüphe yok.

·        Fakat bu konular da Reformasyon’un 500. yıldönümü etkinliklerinde özellikle de EKD’nin inisiyatifiyle ele alınacak.

·        Düşünce tarihi açısından bakıldığında Luther’in birçok öncülü vardır; ama Luther 
cesareti ve becerisi sayesinde, matbaanın da sağladığı imkanla Avrupa’da dikkatleri üzerine çekmesiyle ve de dönemin siyasal ortamının desteğiyle öne çıkabildi.

·        Fikirleri yıldırım hızıyla yayıldı. Yine de Reformasyon’un tarihi, tüm tarihsel ­süreçler gibi içinde pek çok çelişkiyi barındırıyordu ve ucu açıktı:

·        Reformasyon, Ortaçağ anlayışından kopmuş bir şey değildi, onun içinden doğdu.

·        Ortaçağ “karanlık bir çağ” değildi.

·        Günümüzde modern olarak algılanan pek çok fikir aslında o dönemde şekillenmişti.

·        Bu anlamda Reformasyon Ortaçağ düşüncesinin aşılması değil onun zirvesine ulaşmasıdır.

·        Ayrıca Reformasyon yalnızca Luther’le sınırlı değildi.

·        Luther her ne kadar merkezi bir figürdüyse de Reformasyon’un erken dönemlerine yön veren pek çok kişiden biriydi.

·        Bu bağlamda tıpkı Reformasyon’un kendisi gibi Ortaçağın son dönemlerini de büyük bir çeşitlilik dönemi olarak ele almak gerekir.

·        Aslında “Reformasyon dönemi” tanımının kendisi de yanıltıcı:

·        Bu süreç yalnızca Reformasyon’un gerçekleştiği dönemi değil Rönesansı da kapsıyor.

·        Reformasyon’da büyük rol oynayan isimlere EKD’nin her fırsatta işaret etmeyi görev bildiği Huldrych Zwingli ve Johannes Calvin gibi çağdaşı olan reformcuların yanısıra sanatçı Leonrdo da Vinci ve tarihçi ve devlet adamı Machiavelli gibi Rönesans’ın büyük isimleri de dahil.

·        Dolayısıyla ancak Luther aracılığıyla yenilenen Katolik Kilisesi’nin düşüşü teorisi artık herhangi bir geçerliliğe sahip değil.

·        Tarihçi Thomas Kaufmann’a göre Reformasyon tarihinin bütünü “Ortaçağın son dönemindeki çok büyük çeşitliliğe sahip dindarlık anlayışı, teoloji ve kültürle” doğrudan ilintili.

·        Reformasyon’un tarihte sahip olduğu yer konusunda yürütülen çalışmalaraysa farklı görüşler hakim.

·        Burada “beklenmedik ve ani bir sıçrama anı”ndan mı yoksa “yavaş yavaş gelişen bir dönüşüm”den mi söz edilmesi gerektiği konusunda tartışmalar sürüyor.

·        Fakat uzmanlar kendi içinde kapalı ve tekil bir Reformasyon yerine çoğul bir Reformasyon süreci olduğu konusunda hemfikir.

·        Kaufmann’a göre Luther sonraki kuşaklar tarafından “çok farklı isteklerin, umutların, düşmanlık duygularının ve hayallerin” yansıtıldığı bir figür olarak algılandı.

·        Öte yandan kilise 
tarihi uzmanı Volker Leppin’in dile getirdiği ve tarihçilerin de üzerinde mutabık oldukları üzere “yeri doldurulamaz bir kişilik”ten ziyade bugün bizim bakış açımıza çok da uymayan, birçok bakımdan bizim algımıza “yabancı” bir adamdı.

·        Gene de Luther’in büyük etkileri beraberinde getiren bir sürecin kaynağı olduğu ve bugün dahi olageldiği kabul görüyor.

·        Bunu onun ortaya koyduğu (Hıristiyan) özgürlük anlayışında görmek mümkün.

·        Luther 1520 yılında yayınladığı “Hıristiyanın Özgürlüğü Hakkında” başlıklı yazısında Hıristiyan inancına sahip birinin bir yandan her şeyin “özgür efendisi” olduğu ve kimsenin tebaası olmadığı, bir yandan da “sadık bir kul” olarak herkesin tebaası olduğu üzerine kurulu bir anlayışı getirmişti.

·        Luther bu teziyle insanın “içsel” ve dışsal” yönüne ilişkin beraberinde pek çok sonucu da getirecek bir ayrım yapmıştır:

·        Bu ayrım, Hıristiyanlığın merkezine “inancı” koyan Protestan teolojisinin temelini oluşturur:

·        Buna göre ruhun (içsel) selameti için ne “eserler”, ne “yasalar” belirleyicidir, ne de kilise, yani “dışsal” olan hiçbir etken belirleyici değildir, sadece ve sadece inanç ve Tanrı’nın rahmeti geçerlidir.

·        Luther’i özgürlük kavramı esas olarak teolojik alana dair bir kavram olsa da farklı şekillerde de algılanmıştır.

·        Daha o zamanlar Alman Köylü Savaşları (1523–1526) sırasında dahi bu özgürlük kavramının siyasi bir düzlemde ele alınması durumuyla karşılaşılmıştı.

·        Her ne kadar “Luther” bu anlayışı reddettiyse de itaatkarlığın reddi bağlamındaki özgürlük anlayışı büyük bir etkiye sahipti.

·        Pek çok farklı taraf Luther’in tezlerini kendine mal ederek kimi örneklerde ulusal, sosyal ya da siyasi bağımsızlığı temellendirmede kullandı.

·        Oysa Luther modern özgürlük anlayışını ortaya koymamıştı.

·        Onun yaptığı, özgürlük kavramının farklı yönlere evrilebileceği bir diyalektiği güçlendirmesiydi.

·        “Tezlerin halka açıklanmasının” 500. yıldönümünde Reformasyon’u anmak için pek çok sebep var.

·        Bunlardan biri Reformasyon’un kültürel ve sosyal tarih açısından önemli bir kırılma olması.

·        İlahiyatçı Ulrich Duchrow’a göre en önemlisi Reformasyon’un henüz sonuçlanmamış olmasıdır.

·        Ona göre hala devam eden Reformasyon “dini, ­milli, bölgesel ya da çıkar bazlı sınırları aşarak herkesi kucaklayabilen” yeni bir kilisenin kurulması demek.

·        “Reformasyon teolojisinin kolonyalizm sonrası bu yorumu” açık ve net bir şekilde bugüne ve şimdiye karşılık gelmeli.

·        Bu bakış, Luther’in inancın bireyin anlayışında temellenmesi yaklaşımına da uygun düşüyor.

·        Zira Luther için Hıristiyanlık her şeyden önce “inancın hayata geçirilmesi” demektir.

·              05.07.2016

 

.       KAYNAK:   www. deutschland. de /tr/ topic/

.             GÖNEN ÇIBIKCI: 26.12.2020 ........

Daha kısa karantinalar

 Daha kısa karantinalar aslında COVID-19 salgınlarını önlemeye yardımcı olabilir

İki haftalık karantinalar zihinsel sağlığı ve finansmanı zorlar. 

Yeni araştırmalar, haftalık kısıtlamaların bu yükü hafifletebileceğini ve temas izlemeyi iyileştirebileceğini gösteriyor.

17 ARALIK 2020

Fotoğrafçı Justin Jin'in babası, Kasım ayı sonlarında Çin'de evinde tıbbi bir acil durum yaşadığında, Belçika'da yaşayan Jin, hemen yanında olmak için bir uçak bileti aldı. Ancak COVID-19 salgını, genellikle basit yolculuğu iki buçuk haftalık bir sıkıntıya dönüştürdü.

Çin'de virüs artık iyi kontrol ediliyor, bu nedenle hükümet yolcuların hastalığı yeniden başlatmasını önlemek için dikkatli bir şekilde koreografiye tabi tutulmuş bir dizi ihtiyati adım attı. Uçağa atlamadan kırk sekiz saat önce Jin, iki tür COVID-19 testi yapmak zorunda kaldı - biri parmak ucunu içeren antikorlar için ve burun sürüntüsünü içeren bir genetik test.

Sonuçlar, Çin büyükelçiliğinin o gemiye binmeden önce onaylaması için bir uygulamaya yüklendi. Uçuş sırasında tüm uçuş görevlileri baştan ayağa kişisel koruyucu ekipman giydi. Yolcular varışta başka bir teste tabi tutuldu ve ardından test sonuçlarına bakılmaksızın 14 gün boyunca sıkı gözetim altında kalacakları bir karantina oteline götürüldü.

Otel karantinası katıydı: her yolcu bir odada izole edildi ve kapılar bir kamera ile izlendi, böylece herhangi biri dışarı çıkarsa güvenlik hemen uyarılacaktı. Her yeni varışta odalar ve koridorlar fümigasyona tabi tutuldu. 

Yemekler kapıya teslim edildi ve doktorlar 14 gün boyunca günde iki kez ısı kontrolü yapmak için geldiler. Jin'e sifonu çekmeden önce tuvaletini sterilize etmesi için bir kova ve dezenfektan verildi.

Jin, "Herkes bana çok dikkatli davrandığı için bir UFO'ya kaçırılan bir örnek olduğumu hissettim" dedi.

Jin'in deneyimi, 14 günlük karantinaların COVID-19 ile norm haline gelmesinden bu yana dünya genelinde yaşanan hayal kırıklıklarına değiniyor. 

Dikkat akıllıca olsa da, araştırmacılar artık bu kadar uzun önlemlerin gerekli olup olmadığını merak ediyor ve kamu güvenliğini koruyan daha kısa alternatifler ortaya çıkarıyor. 

Karantinalar maliyetlidir, soyutlanmış olanların ruh sağlığını ve mali durumunu ve ayrıca bu önlemleri uygulayan hükümetlerin ve şirketlerin kaynaklarını zorlamaktadır. 

Daha kısa karantinalar bu yükü hafifletebilir, ancak bu eksen aynı zamanda insanların karantina alabileceği alanlar, hızlı testlere erişim ve yemekler ve ilaç gibi diğer ihtiyaçlar için destek gibi daha iyi lojistik gerektirir. 

Bu yatırımları yapmak, potansiyel olarak insanların gönüllü yönergelere uyumunu artırabilir.

Daha kısa karantina talepleri, koronavirüslü kişilerin dokuz veya 10 gün sonra bulaşıcı görünmediğini gösteren akademik raporlarla destekleniyor. Ek olarak, yeni araştırmalar, daha akıllı test stratejileriyle birlikte daha kısa karantinaların COVID-19 bulaşma riskini azaltmak için aslında 14 günden fazla karantina yapabileceğini gösteriyor.

Bu yeni çalışmalar, 2 Aralık'ta ABD Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezlerinin neden karantina için iki yeni seçenek açıkladığını açıklıyor . CDC, mümkün olduğunda hala 14 gün önermektedir, ancak bir kişi hala semptom göstermiyorsa ve potansiyel maruziyetten sonra beşinci gün veya daha sonra negatif testler varsa, bir hafta sonra kendi kendilerine uyguladıkları karantinayı sonlandırabilirler. 

Alternatif olarak, bir kişi teste erişemezse, 10 semptomsuz gün sonra karantinadan çıkabilir.

Harvard Tıp Fakültesi'nden hesaplamalı epidemiyolog Maimuna Majumder , insanların önerilen süre boyunca karantina altına almamasının ana nedeninin, özellikle birçok işçinin hastalık izni olmadığı Amerika Birleşik Devletleri'nde kaybedilen ücretler olduğunu açıklıyor . 

İskoçya'daki St. Andrews Üniversitesi'nde bulaşıcı hastalıklar doktoru Müge Çevik , Birkaç istisna dışında ( Vermont eyaleti gibi ) Avrupa ve Kuzey Amerika'daki hükümetler, maddi kayıplara uğrayacakları veya kalabalık konutlarda yaşayacakları için karantina alamayanları desteklemek için yeterince şey yapmadılar, diye ekliyor .

Çevik, "Gelir yardımı çok önemli. Teste çok fazla vurgu yapıldı, ancak yeterince desteklenen izolasyonu vurgulamadık." "Kendi kendine izolasyon, tüm dünyada test ve izleme programlarında en zayıf halka olarak bırakıldı."

Karantinaları sıkıştırmak için enfeksiyonun seyrini anlamak

Hapsedilmekten birkaç gün kurtulmanın yanı sıra, karantina süresinin kısaltılması, koronavirüs kümelerinin oluşmadan önce önlenmesine yardımcı olabilir. 

Son zamanlarda, biyoistatistikçi Jeff Townsend liderliğindeki Yale Halk Sağlığı Okulu'ndaki araştırmacılar, tam da bunu gösteren matematiksel modeller geliştirdiler. COVID-19 testini kısaltılmış bir karantina ile stratejik olarak birleştirmenin, potansiyel olarak maruz kalmış kişilerin yükünü hafifletebileceğini buldular.

Bir karantina ancak en bulaşıcı oldukları dönemde pozitif vakaları yakalarsa başarılı olur. Yale'nin çalışması, SARS-CoV-2'nin kuluçka dönemine veya insanların enfekte olduktan sonra semptom geliştirmelerinin ne kadar sürdüğüne ilişkin yeni verilere dayanıyordu. 

Ayrıca, araştırmacıların bu yıl virüsü başkalarına bulaştırma yeteneğinin hastalığın seyri boyunca nasıl değiştiğini ve bunun viral yük, bir kişinin vücudundaki saptanabilir mikrop miktarı ile nasıl karşılaştırıldığını öğrendiklerine de baktı.

Yaz gelmeden önce, bilim adamları SARS-CoV-2 viral yükünün maruz kaldıktan sonra katlanarak arttığı, beş gün sonra zirveye çıktığı ve ardından yavaşça azaldığı konusunda kabaca bir fikre sahipti . 

Semptom başlangıcı da tipik olarak bu beş günlük işaret civarında meydana geldi. Bununla birlikte, raporlar ayrıca, vakaların maruz kaldıktan iki ila 10 gün sonra koronavirüsü bulaştırdığını göstererek, virüs ve semptomları tespit etmek için tatlı noktanın - beş gün - insanların en bulaşıcı olduğu zamanı gerçekten tanımlayıp tanımlayamayacağına dair soruları gündeme getirdi.

Bu bilgileri birleştiren Yale ekibi, bir ön çalışmada , giriş ve çıkışta polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) testi ile sekiz günlük bir karantinanın, koronavirüs yayılmasını önleme açısından test yapılmadan 14 günlük bir karantina kadar iyi veya daha iyi olduğunu bildirdi. 

Bir uyarı:

Testin, şu anda inkübasyon penceresi ve bulaşıcılık hakkında bilinenlere göre, sonuçların 24 saat içinde ulaşmasıyla, karantinanın yedinci gününde uygulanması gerekiyor.

Yale araştırmacıları bu stratejiyi gerçek hayatta, Avustralyalı BHP şirketinin sahip olduğu iki açık deniz petrol ve gaz kulesinde denediler. Bir petrol platformunun sıkı sınırları, yüksek derecede bulaşıcı bir hastalığın gelişmesi için ideal bir yerdir. 

Ancak bir salgını kontrol altına almak için kapatmak son derece pahalı olacak ve şirkete milyonlarca dolara mal olabilir, bu nedenle çalışanlarını güvende tutmak ve operasyonları sürdürmek için en uygun yolu bulmaya motive edildi.

Çalışmadan önce koronavirüs hakkında çok az şey bilinirken, BHP tüm çalışanlarını üç günlük karantinaya girmeden önce test ediyordu.

Haziran ayından itibaren, bir teçhizat beş günlük periyotlara taşınırken, ikinci teçhizat karantinalarını Ağustos ayından itibaren yedi güne uzattı. Test, insanlar karantinaya girdiğinde ve tekrar çıkmaları planlandığında gerçekleştirildi.

Ekip, aşamalı senaryolara bakarak, giriş testinin tek başına birkaç vakayı kaçırdığını gösterdi. 5 günlük planda çıkış taraması toplam pozitiflerin üçte birini yakaladı. 

Yedi günlük seçenek için oran yarı yarıya yükseldi. Genel olarak, bu stratejiler 16 enfekte mürettebat üyesini açık deniz teçhizatına kadar yakaladı ve 11 gün sonra yapılan takip testleri sıfır pozitif vakayı ortaya çıkardı. 

Ekip potansiyel faydaları hesapladığında, giriş ve çıkış testleriyle birlikte yedi günlük bir karantinanın karantina sonrası aktarımın yüzde 98'ini önleyebileceğini tahmin ettiler.

Townsend'e göre paket servisi, biri karantinaya girdiğinde olumsuz bir testin yanlış bir güvenlik duygusu üretebileceğidir ve çıkış yapmaları gerektiği zaman test etmek, bulaşıcı bireyleri yakalamanın ve onları kendi kendine tecrit altında tutmanın anahtarıdır. 

Ekibinin sonucuna göre, testi yedi günden fazla ertelemek faydalı olmadı. Townsend, planlarının o kadar başarılı olduğunu ve diğer petrol ve gaz şirketlerinin de benzer politikalar uyguladığını söylüyor.

Yale deneyi, tatillerde geniş aile ve arkadaşlarıyla ziyaret etmeye hazırlananlar için önemli bir dersi de ortaya çıkardı. Townsend, olabildiğince uzun süre önceden karantinaya almanın yanı sıra, ailenizi ziyaret etmeden önce test edilmeyi beklemenizi önerir. 

Enfeksiyon sırasında çok erken test yaparsanız, viral yük tespit için çok düşük olabilir ve yanlış bir negatif sonuç alırsınız.

London School of Hygiene and Tropical Medicine'deki araştırmacılar tarafından yapılan bir başka ön baskı çalışması , uluslararası gezginler için stratejileri araştırırken benzer sonuçlar buldu: Yedinci günde bir PCR testi ile varıştan sonra sekiz günlük bir karantina, bulaşma riskinde benzer bir azalma sağlar. testsiz 14 günlük karantina. 

Dahası, Çevik ve meslektaşlarının 19 Kasım'da The Lancet Microbe'da yayınladıkları çalışmaların kapsamlı bir analizi, SARS-CoV-2 için kuluçka penceresini doğruladı - ancak COVID-19 vakalarının dokuz gün sonra canlı virüs üretmediğini de gösterdi. hastalık, daha kısa karantina pencereleri için motivasyonu daha da destekliyor.

Daha kısa karantinalar, daha kolay temas takibi?

Daha kısa karantinalar, enfeksiyon kontrolünün üçüncü ayağı olan temas takibinin etkinliğini de artırabilir. İnsanlar bazen iletişim izleyicilere sosyal yaşamları hakkında bilgi vermekten çekinirler. 

Yüksek riskli faaliyetlere kabul edilmekten kaynaklanan korku ve damgalanmaya ek olarak, arkadaşlarınızın kendi kendilerini izole etmelerinin isteneceğini bilerek isimlendirmeniz konusunda çok fazla baskı var. 

Örneğin Birleşik Krallık'ta, mevcut test ve izleme sistemi temasların yalnızca yaklaşık yüzde 20'sini kapsıyor ve bunlar çoğunlukla hane halkı bağlantıları; sistem potansiyel olarak etkilenen birçok insanı bulamıyor.

Çevik, "Tüm bu sistem, destekli bir tecrit veya karantina olmadan gerçekten çalışamaz çünkü her aşamada başarısız oluyor" diyor.

En yüksek enfekte olma ve virüsü yayma riskine sahip temas noktalarına odaklanmanın, örtü teması takibi yapmaktan daha etkili olabileceğini öne sürüyor. İkincil enfeksiyonların neredeyse yüzde 80'i vakaların yüzde 20'si ile bağlantılıdır. 

Çevik, "Tüm vakaların tüm temas noktalarına ulaşmamız gerekmiyor," diyor, ancak yetkililer koronavirüsü ileriye doğru yayma olasılığı en yüksek olanlara öncelik verebilir.

Yakın tarihli bir çalışma makalesinde , Majumder ve doktora sonrası araştırmacı Andrew Perrault , Çevik'in önerdiği şeyi tam olarak yaptı. Amaçları, kapsamlı yönergeleri risk temelli bir yaklaşımla değiştirerek toplam karantina günü sayısını azaltmaktı. Karantina süresi, ilgili kişinin enfeksiyonu alma ve onu başkalarına iletme şansına bağlı olacaktır.

Perrault, "Risk temelli karantina sistemi fikri, semptomlar için belirli bir bireyin temaslarını gözlemlemektir." aynı maruz kalma olayının daha sonra semptomlar geliştireceğini de ekliyor.

Tipik olarak, onaylanmış bir COVID-19 vakası, bir izleyiciye temas sağlar, bu kişi daha sonra tüm bu insanlara ulaşır ve onlardan iki hafta boyunca karantinaya almalarını ister. Risk tabanlı bir sistemde, bir temas izleyici, belirli bir olayda maruz kalan herkesi izler. 

Bu bireylerden bazıları semptomatik hale gelirse, hepsi karantinaya devam etmelidir. Ancak birkaç gün sonra hiçbirinde semptom gelişmezse, herhangi birinin enfekte olma riski düşüktür ve hepsi erken salınabilir.

Perrault, "Bu yaklaşımın avantajı, aynı sayıda karantina gününde daha fazla aktarım azalması elde etmenizdir çünkü ilk önce en büyük yayıcıların peşine düşersiniz," diye açıklıyor Perrault. 

Bu yaklaşım aynı zamanda karantinaya uyma motivasyonunu da artırıyor: Majumder, bir kişi aynı kaynaktan başka bir temasın semptom geliştirdiğini bilirse, karantinadan çıkma olasılığının azalacağını açıklıyor.

İletimi simüle etmek için bir bilgisayar modeli kullanan Perrault ve Majumder, riske dayalı bir karantinanın, özellikle çıkış testi ile birleştirildiğinde, iletim riskini düşük tutarken karantina günlerinin sayısını azaltabileceğini tahmin ediyor:

Eski CDC yönergelerine göre, Bir ilk yayıcıya bağlı tüm kişiler için karantinada geçirilen günler ortalama olarak 62,1 iken, risk bazlı plan kapsamında bu sayı 36,1 güne düşürülür.

Tatil seyahati için en önemli nokta, en iyi uygulamaların CDC'nin orijinal önerilerinden çok farklı olmayabileceğidir, çünkü bu yeni yaklaşımlar, hızlı geri dönüş süreleriyle test etme, sağlam temas izleme personeli gibi evrensel olarak mevcut olmayan kaynakları gerektirir ve yerel liderlerden satın alma.

Majumder, "Buradaki anlaşma şudur:

Karantina bölmenizin dışında veya evinizin dışında arkadaşlarınızla ve ailenizle tatiller için bir araya gelmek istiyorsanız, yine de iki hafta karantinaya almanız gerekir. Gerçekten de bu," diyor Majumder.

https://www.nationalgeographic.com/science/2020/12/shorter-quarantines-could-help-prevent-coronavirus-outbreaks/

 

Öğretmen Gönen ÇIBIKCI, 2020.12.18 /